Притча «Пустая лодка»

Притча «Пустая лодка»/ Արակ «դատարկ նավակը»

Աշակերտների հետ շփվելիս վարպետն ասաց.
— Երիտասարդ ժամանակ ես սիրում էի ժամանակն անցկացնել ջրի վրա, ճամփորդել նավակով: Ինձ դուր էր գալիս լինել մենակության մեջ, և ժամանակն աննկատ թռչում էր, երբ ես լճում էի լինում:

Մի անգամ ես արել եմ մեդիտացիա՝  նստած իմ նավակում: Ես շատ լավ տրամադրություն ունեի այդ զարմանալի գիշերը: Բայց մի պահ իմ նավակը դիպավ ուրիշ նավակի, որը դատարկ էր և լողում էր հոսանքի ուղությամբ:

Ես զգացի, թե ինչպես բարկացա և արդեն բացել էի աչքերս, որ բարկությունս թափեի այդ մարդու վրա, ով հարվածեց իմ նավակին: Բայց իմ զարմանքին սահման չկար․  այդ մյուս նավակը բոլորովին դատարկ էր:

Իմ չարությանը և բարկությունը ոչ ոքի վրա չէի կարող թափել: Այն ամենը ինչ-որ կարող էի անել, դա նորից սկսել մեդիտացիան և ավելի լավ հետևել իմ զգացմունքներին: Այդ պահին ես արեցի կարևոր հայտնագործություն և իմ պռակտիկայում առաջ անցա: Այդ գիշեր ես գիտակցեցի, որ դատարկ նավակը՝ սովորական, փայտե, ջրի վրա լողացող, դարձավ իմ ուսուցիչը:

Այդ դեպքից հետո, երբ ինչ-որ բան ինձ բարկացնում էր, կամ ինչ-որ մեկը փորձում էր նեղացնել ինձ, ես ժպտում էի և ասում, որ այդ նավակը նույնպես դատարկ է և աչքերս փակելով՝ հշում եմ այդ դեպքը լճում: