Իմ կազմած խնդիրները

1. Քառակուսին և հավասարակողմ եռանկյունը ունեն նույն պարագծերը: Քառակուսու կողմը 16սմ է: Գտնել եռանկյան պարագիծը և կողմի երկարությունը:

2. Գնացքում կար 47 մարդ, առաջին կանգառում իջավ 5 մարդ և բարձրացավ 6 մարդ, երկրորդ կանգառում իջավ 6 մարդ և բարձրացավ 5 մարդ, հաջորդ կանգառում բարձրացավ 3 մարդ, մյուս կանգառում իջան 5 մարդ, վերջին կանգառում բարձրացավ 2 մարդ: Հարց քանի՞ կանգառ կար և վերջում քանի մարդ մնաց գնացքում:

3. Ավտոբուսում կա 7 հատ երկտեղանի նստարան և մեկ հատ 3 տեղանի նստարան: ամեն անգամ ավտոբուս բարձրանում էին 20 մարդ: Մի օր վարորդը որոշեց ավելացնել նստարաններ այնքան, որ բոլոր մարդիկ էլ նստեն (նստարանները կամ պետք է լինեն երկտեղանի կամ երեքտեղանի): Նա քանի՞ նստարան պետք է ավելացնի:

4. Երեք հայր և երեք որդի գնացին ձկնորսության: Նրանք բռնեցին 4 ձուկ և ամեն մեկին մեկ ձուկ էր հասավ: ինչպես է դա հնարավոր:

5. Բալենու ծառի վրա կա 3 ճյուղ և այդ 3 ճղերից ամեն մեկի վրա ամենօր նորից 3 ճյուղ է աճում և այդպեց տաս օրից հետո ամեն ճյուղի վրա 1 հատ բալ է աճում: Վերջում քանի խնձոր կլինի ծառի վրա:

«Իմ երազանքների երկիրը»

Իմ երազանքներում կամ միայն ես և ես: Այնտեղ կարծես հեքիաք լինի, որը բառերով անհնար է նկարագրել: Իսկ եթե դուրս գանք հեքյաթների աշխարից և գանք իրականություն, որտեղ բացի ինձանից կանց միլիոնավոր մարդիկ: Ես երազում եմ գնալ Կորեա և Իսպանիա, որովհետև այդ երկու երկրներում կան այնպիսի վայրեր, որոնցում գտնվելով կարծես հեքիաթում լինես:

սագըւդհյցմհդֆ
Ես երազում եմ, որ իմ երազանքների երկրում իրականանան իմ բալոր երազաները և լուծվեն բոլոր խնդիրները:

Վիլյամ Սարոյան «Հայն ու հայը»

  1. Ինչպիսի՞ն է հայի տեսակը՝ ըստ Վ․ Սարոյանի պատմվածքի։ Իսկ ինչպե՞ս այդ տեսակը դու ինքդ բնութագրես:
    Ըստ Վ. Սարոյանի հայերը անպարտելի են: Նա իր տողերից մեկում նշում է, որ թուրքերը ինչ ուզում են կարող են անել, ուզում են կարող են հացը և վերջին կաթիլ ջուրը նրա ձեռքից վերձնել և անապատ գցել բայց հարերը միևնույն է կապրեն:

Կարմիր գիրք

Կարմիր գրքում գրանցվում են այն բույսերը, կենդանիները և սնկերը որոնք անհետացման եզրին են: Այնտղ գրվում է հազվագյուտ հանդիպվող և անհետացման վտանգի տակ գտնվող տեսակները:

Աղավնաբազե

Աղավնաբազեի մարմնի երկարությունը 23-30 սմ է, թևերի բացվածքը՝ 50-62 սմ է: Էգը արուից խոշոր է: 

գհյմ,հյկ

Նյութերի տեղափոխումն օրգանիզմում

Կենդանի օրգանիզմում կուտակված ջուրը, սնունդը և դրանցի առաջացած նյութերը, տեղափողվում են մի բջջից մյուսը, և մի օրգանից մեկ այլ օրգան: Բջջում նյութեերը տեղաշարժվում են ցիտոպլազմայի շարժման շնորհիվ: Բույսի հարևան բջիջների մեջև նութերի տեղափոխումն իրականանում է ցիտոպլազմայի կամրջակի միջոցով: Ջուրը և նրա մեջ լուծված հանքային նութերը արմատից տերև են փոխադրվում ցողունի բնափայտում գտնվող անոթներով: Իսկ տերևում սինթեզվաց օրգանական նյութերը մաղանման խողովակի միջացով փոխադրվում են բույսի մնացած օրգաններ, որտեղ էլ յուրացվում կամ պահեստավորվում են:

Սերմեր

Լոբու սերմը հարթ է և փայլուն: Նրա մի կողմը դեպի դուրս է իսկ մյուսը ներս: Նա ունի փոսիկ, որտեղ գտնվում է սերմի սաղմը, հետագա բերքը համար: Լոբին ջրում պահելու դեբքում մաշկը հեշտությամբ առանձնանում է սաղմից: Լոբու սերմը կազմված է մաշկից և սաղմից: Իսկ ցորենը միևնույն ժամանակ և սերմ է և բերքը:

ПОДАРОК

Каждый раз, когда приближалась осень, начинались разговоры о том, что многое в природе устроено не так, как нам бы хотелось. Зима у нас длинная, затяжная, лето гораздо короче зимы, а осень проходит мгновенно и оставляет впечатление промелькнувшей за окном золотой птицы.
Разговоры наши любил слушать внук лесника Ваня Малявин, мальчик лет пятнадцати. Он часто приходил к нам в деревню из дедовской сторожки с Урженского озера и приносил то кошелку белых грибов, то решето брусники, а то прибегал просто так – погостить у нас, послушать разговоры и почитать журнал «Вокруг света».
Толстые переплетенные тома этого журнала валялись в чулане вместе с веслами, фонарями и старым ульем. Улей был выкрашен белой клеевой краской. Она отваливалась от сухого дерева большими кусками, и Дерево под краской пахло старым воском.
Однажды Ваня принес маленькую, выкопанную с корнем березу. Корни он обложил сырым мхом и обернул рогожей.
– Это вам, – сказал он и покраснел. – Подарок. Посадите ее в деревянную кадку и поставьте в теплой комнате – она всю зиму будет зеленая.
– Зачем ты ее выкопал, чудак? – спросил Рувим.
– Вы же говорили, что вам жалко лета, – ответил Ваня. – Дед меня и надоумил. «Сбегай, говорит, на прошлогоднюю гарь, там березы-
двухлетки растут, как трава, – проходу от них нет никакого. Выкопай и отнеси Руму Исаевичу (так дед называл Рувима.) Он о лете беспокоится, вот и будет ему на студеную зиму летняя память. Оно, конечно, весело поглядеть на зеленый лист, когда на дворе снег валит как из мешка».
– Я не только о лете, я еще больше об осени жалею, – сказал Рувим и потрогал тоненькие листья березы.
Мы принесли из сарая ящик, насыпали его доверху землей и пересадили в него маленькую березу. Ящик поставили в самой светлой и теплой комнате у окна, и через день опустившиеся ветки березы поднялись, вся она повеселела, и даже листья у нее уже шумели, когда сквозной ветер врывался в комнату и в сердцах хлопал дверью.
В саду поселилась осень, но листья нашей березы оставались зелеными л живыми. Горели темным пурпуром клены, порозовел бересклет, ссыхался дикий виноград на беседке. Даже кое-где на березах в саду появились желтые пряди, как первая седина у еще нестарого человека. Но береза в комнате, казалось, все молодела. Мы не замечали у нее никаких признаков увядания.
Как-то ночью пришел первый заморозок. Он надышал холодом на стекла в доме, и они запотели, посыпал зернистым инеем крыши, захрустел под ногами. Одни только звезды как будто обрадовались первому морозу и сверкали гораздо ярче, чем в теплые летние ночи. В эту ночь я проснулся от протяжного и приятного звука – пастуший рожок пел в темноте. За окнами едва заметно голубела заря.
Я оделся и вышел в сад. Резкий воздух обмыл лицо холодной водой – сон сразу прошел. Разгорался рассвет. Синева на востоке сменилась багровой мглой, похожей на дым пожара. Мгла эта светлела, делалась прозрачнее, сквозь нее уже были видны далекие и нежные страны золотых и розовых облаков.
Ветра не было, но в саду все падали и падали листья.
Березы за одну эту ночь пожелтели до самых верхушек, и листья осыпались с них частым и печальным дождем.
Я вернулся в комнаты: в них было тепло, сонно. В бледном свете зари стояла в кадке маленькая береза, и я вдруг заметил – почти вся она за эту ночь пожелтела, и несколько лимонных листьев уже лежало на полу.
Комнатная теплота не спасла березу. Через день она облетела вся, как будто не хотела отставать от своих взрослых подруг, осыпавшихся в холодных лесах, рощах, на сырых по осени просторных полянах.
Ваня Малявин, Рувим и все мы были огорчены. Мы уже свыклись с мыслью, что в зимние снежные дни береза будет зеленеть в комнатах, освещенных белым солнцем и багровым пламенем веселых печей. Последняя память о лете исчезла.
Знакомый лесничий усмехнулся, когда мы рассказали ему о своей попытке спасти зеленую листву на березе.
– Это закон, – сказал он. – Закон природы. Если бы деревья не сбрасывали на зиму листья, они бы погибали от многих вещей – от тяжести снега, который нарастал бы на листьях и ломал самые толстые ветки, и от того, что к осени в листве накапливалось бы много вредных для дерева солей, и, наконец, от того, что листья продолжали бы и среди зимы испарять влагу, а мерзлая земля не давала бы ее корням дерева, и дерево неизбежно погибло бы от зимней засухи, от жажды.
А дед Митрий, по прозвищу «Десять процентов», узнав об этой маленькой истории с березой, истолковал ее по-своему.
– Ты, милок, – сказал он Рувиму, – поживи с мое, тогда и спорь. А то ты со мной все споришь, а видать, что умом пораскинуть у тебя еще времени не хватило. Нам, старым, думать способнее. У нас заботы мало – вот и прикидываем, что к чему на земле притесано и какое имеет объяснение. Взять, скажем, эту березу. Ты мне про лесничего не говори, я наперед знаю все, что он скажет. Лесничий мужи:; хитрый, он когда в Москве жил, так, говорят, на электрическом току пищу себе готовил. Может это быть пли нет?
– Может, – ответил Рувим.
– Может, может! – передразнил его дед. – А ты этот электрический ток видал? Как же ты его видал, когда он видимости из имеет, вроде как воздух? Ты про березу слушай. Промеж людей есть дружба или нет? То-то, что есть. А люди заносятся. Думают, что дружба им одним дадена, чванятся перед всяким живым существом. А дружба – она, брат, кругом, куда ни глянешь. Уж что говорить, корова с коровой дружит и зяблик с зябликом. Убей журавля, так журавлиха исчахнет, исплачется, места себе не найдет. И у всякой травы и дерева тоже, надо быть, дружба иногда бывает. Как же твоей березе не облететь, когда все ее товарки в лесах облетели? Какими глазами она весной на них взглянет, что скажет, когда они зимой исстрадались, а она грелась у печки, в тепле, да в сытости, да в чистоте? Тоже совесть надо иметь.
– Ну, это ты, дед, загнул, – сказал Рувим. – С тобой не столкуешься. Дед захихикал.
– Ослаб? – спросил он язвительно. – Сдаешься? Ты со мной не заводись, – бесполезное дело.
Дед ушел, постукивая палкой, очень довольный, уверенный в том, что победил в этом споре нас всех и заодно с нами и лесничего.
Березу мы высадили в сад, под забор, а ее желтые листья собрали и засушили между страниц «Вокруг света».
Этим и кончилась наша попытка сохранить зимой память о лете.

Մաթեմատիկա 25.04.2018

1159. Գտե՛ք իրար հաջորդող այն երկու բնական թվերը, որոնց
գումարը հավասար է 43‐ի։
43 — 1 = 42
42 : 2 = 21
21 + (21 + 1) = 43

1160. Գտե՛ք 17‐ի բազմապատիկ բոլոր երկնիշ թվերը։
17, 34, 51, 68, 85

1161. Ո՞րն է այն ամենամեծ բնական թիվը, որին բաժանվում են 48 եւ
64 թվերը։
?

1162. Կիրառելով բազմապատկման զուգորդական օրենքը՝ հաշվե՛ք
առավել հարմար եղանակով.
ա) 4 ⋅ 17 ⋅ 5 — 4 x 5 x 17 = 340
բ) 6 ⋅ 39 ⋅ 5 — 6 x 5 x 39 = 1170
գ) 4 ⋅ 8 ⋅ 5 — 5 x 4 x 8 = 160
դ) 25 ⋅ 19 ⋅ 8 — 8 x 25 x 19 = 3800

1163. Արտահայտե՛ք կիլոգրամներով.
ա) 7 կգ 344 գ — 7,344կգ   գ) 1 կգ 600 գ — 1,06կգ   ե) 10 ց 75 կգ 110 գ — 1075,110կգ
բ) 13 կգ 45 գ — 13,045կգ   դ) 4 ց 15 կգ 23 գ — 415,023կգ   զ) 188 գ — 0,188կգ

1168. Քառակուսու պարագիծը 240 սմ է։ Գտե՛ք նրա մակերեսը։
240 : 4 = 60
60 x 60 = 3600

1169. Երկու քաղաքների միջեւ եղած ճանապարհը մեքենան կարող է
անցնել 5 ժամում, եթե ընթանա 80 կմ/ժ արագությամբ։ Սակայն
մեքենան ճանապարհի առաջին կեսն անցել է 100 կմ/ժ
արագությամբ, երկրորդը` 50 կմ/ժ։ Ինչքա՞ն ժամանակում է
մեքենան անցել ամբողջ ճանապարհը։
6 ժամում

Իտալո Կալվինո «Խիղճը» վերլուծություն

Լուիջի անունով մի մարդ ինքնակամ գնաց պատերազմի: Նա մտածում էր թե պետք է սպանի իր թշնամուն՝ Ալբերտոին: Նա գնաց զենքը վերցրեց, որ Ալբերտոյին սպանի, բայց նրան հասկացրին, որ նա պետք սպանի ոչ թե միայն Ալբերտոյին այլ բոլոր թշնամիներին: Նա գնաք մարտադաշտ և ամեն մարդ սպանելու համար նրան մի մեդալ էին տալլիս, բայց նրա խղճին ազդում էր դա եթե նա չսպաներ Ալբերտոյին կստացվեր, որ այդքան մարդու հենց այնպես է սպանել: Նա իր բոլոր մեդալները լցրեց տոպրակի մեջ և գնաց թշնամիների երկիր: Նա բոլոր մեդալները բաժանում էր զոհվածների զավակներին և կանանց: Եվ այդպես գտավ նաև Ալբերտոյին և սպանեց նրան: Լուիջիին դատեցին և կախեցին: