Ահմադը

,,Ահմադը,, 

Ահմադը, ում հեղինակը ընդունում էր որպես քեռի, շատ բարի կերպար էր, նա միշտ բոլորին ժպիտ էր պարգևում: Երբ նա հիվանդանում էր տանը բոլորը տղրում էին: Քանի, որ նրա անունը թուրքի էր միշտ նրան ծաղրում էին: Սակայն նրա շարժից անգամ զգացվում էր, որ թուրք չէ: Եվ մի օր հեղինակն արթնացավ և տեսավ, որ բոլորը տխուր են, հետո Ահմադը բոլորին ցտեսություն մաղթեց և գնաց: Հեղինակը իր տատին հարցրեց, թե ուր գնաց Ահմադը, տատն ասաց, որ Ահմադը թուրք էր և իրենց տանն աշխատող էր, նա գնաց իր տուն և էլ ետ չի գա:

Թումանյանն ինքը ուզում էր, որ հայերի և թուրքերի միջև լավ հարաբերություններ լինեն և այս պատմվածքի մեջ Ահմադին, ով թուրք էր, նորկայացրել է որպես շատ դրական կերպար:

Добавить комментарий

Заполните поля или щелкните по значку, чтобы оставить свой комментарий:

Логотип WordPress.com

Для комментария используется ваша учётная запись WordPress.com. Выход /  Изменить )

Google photo

Для комментария используется ваша учётная запись Google. Выход /  Изменить )

Фотография Twitter

Для комментария используется ваша учётная запись Twitter. Выход /  Изменить )

Фотография Facebook

Для комментария используется ваша учётная запись Facebook. Выход /  Изменить )

Connecting to %s