Հայկական հարց

Սան Ստեֆանոյի պայմանագիրն ամրապնդում էր Ռուսաստանի դիրքերն Արևմտյան Հայաստանում և Բալկաններում։ Դա դժգոհություն առաջացրեր Մեծ Բրիտանիայի ու Ավստրո–Հունգարիայի մոտ: Մեծ տերությունները Ռուսաստանին
սպառնացին պատերազմով և պահանջեցին 1878 թ. հունիսին Բեռլինում գումարել
վեհաժողով՝ ռուս–թուրքական հաշտության պայմանները քննարկելու նպատակով։ Հայերի պահանջները վեհաժողովին ներկայացնելու համար Մկրտիչ Խրիմյանի
(Խրիմյան Հայրիկ) գլխավորությամբ հատուկ պատվիրակություն կազմվեց։ Հայ
պատվիրակները մինչ վեհաժողովի սկսելը դիմեցին եվրոպական որոշ երկրների հետ և ստացան օգնության խոստումներ: Սակայն նրանք իրականում հայերին օգնելու մտադրություն չունեին: Նրան Հայկական հարցն օգտագործում էին Թուրքիայի վրա ճնշում գործադրելու համար։

Այսպես՝ վեհաժողովի նախօրյակին Անգլիան Թուրքիայի հետ կնքած գաղտնի պայմանագրով ստացավ Կիպրոս կղզին և պարտավորվեց ամեն կերպ վեհաժողովում պաշտպանել նրա շահերը։ Պատահական չէ, որ հայ պատվիրակներին թույլ չտրվեց նույնիսկ մտնել վեհաժողովի շենքը։ 16–րդ հոդվածի փոխարեն Բեռլինի պայմանագրում մտցվեց նոր հոդված՝ 61–րդը: Հայկական հարցը վճռվեց առանց հայերի մասնակցության։

Добавить комментарий

Заполните поля или щелкните по значку, чтобы оставить свой комментарий:

Логотип WordPress.com

Для комментария используется ваша учётная запись WordPress.com. Выход /  Изменить )

Google photo

Для комментария используется ваша учётная запись Google. Выход /  Изменить )

Фотография Twitter

Для комментария используется ваша учётная запись Twitter. Выход /  Изменить )

Фотография Facebook

Для комментария используется ваша учётная запись Facebook. Выход /  Изменить )

Connecting to %s