All parents should be required to attend parenting classes before having a child

I do not agree with that idea. I think that you don’t have to take courses, but to be sure that you can take care of your child fully, is a must. To be sure that child’s desires and cardigans can be fully taken care of financially and mentally. Keeping a child is a very big responsibility, and everyone should understand this. Since the child also needs a lot of time, and you can’t just leave the child at home and go to work every day, with this you will be very detached from the child, and it is important for the child to be with his parents from childhood, to get closer to them, and not with a babysitter or someone else. Of course, mental stability is also needed for patents, so as not to complicate the child’s life because of their problems. But in order to achieve all this awareness, no course is needed, only cold judgment and intelligence.

Արևելքի երկրները հելենիզմի դարաշրջանում։ Պարթևստան

Հելլենիզմ կամ հունականություն։ Մերձավոր ու Միջին Արևելքի երկրների պատմության մեջ յուրահատուկ ժամանակաշրջան, մ.թ.ա. IV — մ.թ.ա. I դդ.։ Սկզբնավորվել է Ալեքսանդր Մակեդոնացու նվաճումներից հետո, սկսել է գերակայել հունական մշակույթը և լեզուն։
Ալեքսանդր Մակեդոնացու նվաճումների արդյունքում Արևմուտքի և Արևելքի սոցիալ-տնտեսական նույնատիպ, բայց առանձնահատուկ, ինքնուրույն գծեր ունեցող հարաբերությունների միաձուլումից և դրանց սինթեզից Արևելքում առաջացած ստրկատիրության նոր և ավելի բարձր աստիճանը, որը հայտնի է հելլենիզմ անվամբ։

Արևելքի երկրները հելենիզմի դարաշրջանում։ Պարթևստան

Պարթևական պետություն
Սելևկյան տերությունը հազիվ մի քանի տասնամյակ պահպանեց իր տերության արևելքը: Արդեն ք.ա. 3-րդ դարի կեսերին սելևկյաններից անջատվեցին և պետություններ ստեղծեցին Մակտարիան և Պարթևստանը: Պարթևական պետության հիմնադիրը Արշակն էր, որի անունով էլ արքայատոհմը սկսեց կոչվել Արշակունի: Սկզբնապես փոքր Պարթևստանը ստիպվածէր ծանր պայքար մղել Սելևկյանների դեմ:
 Պարթևստանի վերելքը կապված էր Միհրդատ 1-ինի (Ք.ա. 171-138) անվան հետ: Մի շարք արշավանքների արդյունքում պարթևների իշխանությունը տարածվեց արևելքում մինչև Հինդուքուշի լեռներ, իսկ արևելքում՝ Եփրատ գետտը: Սակայն այնուհետև նոր սպառնալիք ստեղծվեց՝ ի դեմս արևելքից արշաված թոխարների(Միջին Ասիայում ապրած հնդեվրոպախոս ցեղեր): Պարթևական արքաները Հրարատ 2-րդը և Արտավան 1-ինը զոհվեցին թոխարների դեմ պատերազմուն: Միայն Միհրդատ 2-րդին հաջողվեց կանգնեցնել հակարակորդին: Արքան նույնիսկ փորձ կատարեց մերձենալուՀռոմի հետ՝ դեսպան ուղարկելով Սուլլայի մոտ:
  Պարթևական պետության հզորացմանը ծանր հարված հասցրեց Մեծ Հայքի արքա Տիգրան Մեծը՝ նրանից զավթելով զգալի տարածքներ: Սակայն Տիգրանի անհաջողությունը Հռոմի հետ պատերազմում կրկին խթանեց պարթևների ակտիվությունը: Ք.ա 53 թ. Խառանի ճակատամարտից հետո պարթևները գրավեցին ամբողջ Սիրիան: Պարթևական արքա Հրահատ 4-րդը պարտության մատնեց Մարկոս Անտոնիոսին(հռոմեացի զորավար) նրա՝ Ք.ա. 36 թվականի արևելյան արշավանքում: Այս պահից պարթև-հռոմեական հարաբերություններում հաստատվեց երկարատև խաղաղություն: Պարփևստանը այս շրջանում վերածվեց առաջավոր Ասիայի հզոր տերության, որի հետ Հռոմը ստիպված էր մշտապես հաշվի նստել:
  Պարթևստանը նոր փորձության ենթարկվեց կայսր Տրայանոսի օրոք արևելքում վերսկսած Հռոմի ակտիվության շրջանում: 116 թ. Տրայանոսը գրավեց Սելևկիան և պարթևների մայրաքաղաք Տիզբոնը: Միայն կայսեր մահը փրքեց պարթևներին հետագա կորուստներից: Պարթևական վերջին արքա Արևավան 5-րդը հռոմեացիներից հետ նվաճեց Միջագետքը,սակայն մի քանի տարի անց՝ 226 թ.,Պարթևական պետությունը անկում ապրեց Սասանյանների արշավանքի հետևանքով: Սասանի որդի Արտաշիրի բարձրացրած ապստամբությունը ավարտվեց հաջողությամբ. Պարթևական վերջին արքա Արտավան 5-րդը սպանվեց:
 Պարթևական պետությունը քաղաքական տարբեր աստիճանների վրա գտնվող երկրների միություն էր: Բում Պարթևստանը և իրանալեզու շրջանները բաղկացած էին արքայատոհմի անդամների կողմից կառավարվող կիսանկախ մարզերից, որոնց կառավարիչները հաճախ իշխում էինժառանգաբար (Ատրպատական, Ֆարս, Էլամ): Այս կառավարիչներն ունեին սեփական զորք, զգալի ինքնուրույնություն, իսկ ոմանք նույնիսկ սեփական դրամ էին հատում: Տերության առավել զգալի շրջանն արևմուտքն էր (Միջագետք և Սիրիա), որոնք հելլենիստական քաղաքակրթության կենտրոններ էին: Պարթևստանի կառավարման համակարգը լիովին արտացոլում էր տերության բազմաշերտ կառուցվածքը: Գոյությունչուներ պետական կառավարման միասնական համակարգ: Հաճախ պահպանվում էին նվաճվար երկրում նաղկին ժամանակներից մնացած կառավարման մարմինները:
  Պարթևական արքանիը հաշվի էին նստում տերության կազմում գտնվող երկրների առանձնահատկությունների ու ավանդությունների հետ: Արքայական իշխանության թուլության, ծանր պատերազմների շրջանում տերության ինքնուրույն միավորները սկսում էին դրսևորել կենտրոնախույս միտումներ: Այսպես՝ 58 թ. անկախացավ Վրկանյան, որի արքան նույնիսկ դեսպանությունուղարկեց Հռոմ: 3-րդ դարի սկզբին տերության կազմից դուրս եկավ Ֆարսը, որի արքան ընդունեց շահ տիտղոսը:

Հավաքից հավաք.ձեռքբերումների ստուգատես

Ստեղծագործական աշխատանքներ/շարադրություններ
Ազատություն
Ընկերություն
Ինչ կլիներ, եթե չլիներ համացանց
Նամակ 2022ին

Վերլուծություններ
Վահան Տերյան. սիրո բանաստեղծ(ֆիլմի վերլուծություն)
Խորխե Բուկայ «Երկնքի դարպասների մոտ»
Նար- Դոս «Ագահության սկիզբը»
Ռաբինդրանաթ Թագոր«Անծանոթ աղջիկը»
Ընկերների մեղքով: Վիլյամ Սարոյան
Սիրելու տարիք
Վանո Սիրադեղյան«Բուքը, երգը, երեխան»
Ալբեր Քամյու«Առասպել Սիզիփոսի մասին»
Չարլի Չապլինի նամակն իր դստերը
Ալ․Շիրվանզադեի «Արտիստը»
Պաուլո Կոելո «Խստաշունչ ձմեռը և ցնցոտիավոր ծերունին»
Հուշանգ Մորադի Քերմանի «Շոկոլադ»
Եղիշե Չարենց «Մինչև ե՞րբ անորոշության մեջ մնամ…»
Աղայան «Երկու խոշոր չարիք»
Աղայան«Նպատակ դաստիարակության»
Անդրե Մորուա «Մանուշակներ ամեն չորեքշաբթի»

Ռադիոնյութեր
Օ՛Հենրի «Սուրբ ծննդի հրաշքը»
Մխիթարյանների դերը հայ մշակույթում

Կոմիտաս «Մենավոր»
Կոմիտաս «Իմ երազում»
Կոմիտաս «Հով ու ծով սեր»
Վահան Տերյան — Մթնշաղ
Վահան Տերյան — Աշնան մեղեդի
Եթե իմ վերջին հայացքը մնա
Ախ երանի թե լիներ մի հնար
Լուսամփոփի պես աղջիկ
Հայաստանին
Հայրենիքում
Վահան Տերյան «Գարուն»
Պարույր Սևակ «Գարուն է»

Նախագծեր
Իմ Կոմիտաս
ՈՒսումնական աշուն
Վանո Սիրադեղյան
Ճանաչենք մեր մեծերին: Մխիթար Սեբաստացի
Սեբաստացու օրեր
Ամանորյա նախագիծ
Մխիթար Սեբաստացու ծննդյան օրը/ Բառարանային ֆլեշմոբ
Նախագիծ «Կարդում ենք Տերյան»
Կարդում ենք Թումանյան
Կարդում ենք Չարենց
Ուսումնական գարուն
Աղայանական օրեր

Թարգմանություններ(անհատական նախագիծ)

Քերականական աշխատանքներ

Ահաբեկչություն։ Տեսակներ/նպատակներ

Ահաբեկչության համակարգված օգտագործման վրա հիմնված քաղաքականություն։ Այն լայնորեն կիրառվում է որպես դիտավորյալ անհանդուրժող բռնության օգտագործման կամ վախի ստեղծման միջոց՝ քաղաքական, կրոնական կամ գաղափարական նպատակներին հասնելու համար։ Չնայած «ահաբեկչություն» տերմինի իրավական ուժին, ներկայիս որոշումը մնում է երկդիմի, այսինքն՝ ահաբեկչությունը նկարագրող որևէ սահմանում չկա։

Ահաբեկչության տեսակներ / նպատակներ

Անկազմակերպ կամ անհատական(մեկ անձի կողմից ահաբեկչություն) – այս դեպքում ահաբեկչական գործողությունը իրականացվում է մեկ կամ երկու անձանց կողմից, որոնց հետևում կազմակերպություն չէ կանգնած ։

Կազմակերպված, խմբային – ահաբեկչական գործունեությունը նախատեսվում և իրականացվում է կազմակերպությունների կողմից (Ժողովրդական կամք, սոցիալիստական հեղափոխականներ, ԻՀԲ, Ալ-Քաիդա, ԻԼԻՊ և այլն): Կազմակերպված ահաբեկչությունն առավել տարածված է ժամանակակից աշխարհում։


Ազգայնական – հետապնդում է անջատողական կամ ազգային ազատագրական նպատակներ։

Կրոնական – կարող է կապած լինել տարբեր կրողնների (հնդուիստների և մուսուլմանների, մուսուլմանների և հրեաների) և մի կրոնի (բողոքական կաթոլիկներ, սունի շիաններ) դավանողների միջև, և նպատակ ունեն խարխլել աշխարհիկ իշխանությունը և ստեղծել կրոնական իշխանություն։

Գաղափարապես նշանակված, սոցիալական – ուղղված է երկրի տնտեսական կամ քաղաքական համակարգի արմատական կամ մասնակի փոփոխությանը, հանրության ուշադրությունը հրավիրել սուր խնդրին:

Ֆրանսիական հեղափոխություն

Ամենամեծ հեղափոխությունը Ֆրանսիայի սոցիալական և քաղաքական կյանքում, տեղի ունեցած 18-րդ դարում, որի արդյունքում կազմաքանդվեցին հին կարգերը և Ֆրանսիան, միապետականությունից վերածվեց հանրապետության՝ ազատ և հավասար քաղաքացիների համար։ Կարգախոսը 《ազատություն, հավասարություն, եղբայրություն》։Հեղափոխության սկիզբ դարձավ 1789 թվականի հուլիսի 14-ին Բաստիլի գրավումը, իսկ ավարտը 1799 թվականի նոյեմբերի 9-ը։

18-րդ դարում Ֆրանսիան միապետություն էր, որ ապավինում էր քաղաքական կենտրոնացվածության և մշտական բանակի վրա։ Երկրում սոցիալ-տնտեսական և քաղաքական դրությունը գնալով վատանում էր և իշխանությունները ստիպված էին փոխզիջումների գնալ, սա հետևանք էր 14-16-րդ դարերում տեղի ունեցած քաղաքացիական պատերազմի։ Այսպիսի մի փոխզիջում էլ կատարվել էր արտոնյալ խավերի նկատմամբ. քաղաքական որևէ նկրտումների դիմաց պետական իշխանությունները պարտավորվում են պահպանել այս դասակարգի շահերը։ Մեկ այլ փոխզիջում կատարվել էր գյուղացիների հետ հարաբերություններում-պետությունը հրաժարվում էր գյուղացիներից հարկը գանձել գումարով, այլ բնամթերքով՝ սա ևս արդյունք էր 14-16-րդ դարերի գյուղացիական ապստամբությունների։ Երրորդ փոխզիջումը կատարվեց բուրժուզիայի ներկայացուցիչների հանդեպ (այս ժամանակաշրջանում բուրժուազիան համարվում էր Ֆրանսիայի միջին խավը, պետությունը քիչ բան չէր արել այս խավի համար պահպանել էր արտոնությունները գյուղացիների և հասարակ քաղաքացիների նկատմամբ, և պահպանել նրանց իրավունքները 10 հազարավոր փոքր տնտեսությունների նկատմամբ)։ Սակայն փոխզիջումային քաղաքականության արդյունքում է, որ 18-րդ դարում Ֆրանսիան ետ մնաց իր հարևաններից՝ գլխավորապես Անգլիայից։ Բացի այդ մեծ չափերի հասնող բռնաճնշումները ավելի են մեծացնում զինված մասսաների հանդես գալու վտանգը։

18-րդ դարում անընդհատ Ֆրանսիայում այն գաղափարներն էին հասունանում, թե երկրի կառավարումը անկում էր ապրում, այն շատ էր հնացել։ Սա այնքան էր խորացել, որ անգամ ապստամբությունների կողմն էին անցնում պալատական վերնախավի ներկայացուցիչներ։ Սկսվեցին շրջանառվել մեծ լուսավորիչներ Մոնտեսքյոյի և Ռուսոյի գաղափարները, արդեն ասպարեզ եկան հեղափոխական գաղափարներ, թե ինչի վրա էր կառուցված լինելու ապագա հեղափոխությունը՝ կոորպորացիաների և մասնավոր ունեցվածքի վրա (Մոնտեսքյո), թե Ռուսոյի գաղափարներով, այն է մարդկային իրավունքների հիման վրա, այս հեղափոխական գաղափարների ձևավորման գործում մեծ դեր ունեին բառարանագետները, ովքեր կազմում էին ֆրանսիական լուսավորության շրջանի գործիչների մի մասը։ Վերջապես Լյուդովիկոս XV Բառարանագետի ժամանակ սկսվեցին բարեփոխումները և մեծ մասամբ շարունակվեցին Լյուդովիկոս XVI-ի ժամանակ, այս ռեֆորմները ի վերջո հանգեցնելու են հին կարգերի քայքայմանը։

სულხან-საბა ორბელიანი: მეფე და მხატვარი / Սուլխան-Սաբա Օրբելիանին: Թագավորը և նկարիչը

იყო ერთი ცალთვალა მეფე. ჰყავდა ერთი ხელოვანი მხატვარი. მეფეს უნდოდა ამ მხატვრისთვის რამე მიზეზი ეპოვნა და უბრძანა: ჩემი სახე უნდა დახატოო. მხატვარმა იფიქრა: ახლა კი მოვიდა ჩემი უკანასკნელი დღე, ბრმა რომ დავხატო, მომკლავს – როგორ მაკადრეო, ორი თვალით დავხატო და თავს მომჭრის, როდის არის ჩემი მსგავსიო. იფიქრა და ეს ხერხი მოიფიქრა: დახატა ირემი, მეფეს ხელში თოფი დააჭერინა, ცალი თვალი დაუხუჭა და დამიზნებული გამოხატა. მიართვა მეფეს. მეფემ მიზეზი ვერაფერი უპოვა და ასე გადარჩა მხატვარი.

 

 

 

Սուլխան Սաբա Օրբելյան: Թագավորն ու նկարիչը

 

Լինում է մի աչքանի թագավոր: Նա ունենում է արվեստագետ նկարիչ: Թագավորը նկարչին ցանկացած պատճառով ուզում էր սպանել. Կանչեց նրան և հրամայեց.

-Դու պետք է նկարես իմ դմքը:

Նկարիչը մտածեց.

-Հիմա էլ եկավ իմ վերջին օրը, որ նրան կույր նկարեմ, կսպանի ինձ,որ նման չէ իրեն, երկու աչքով նկարեմ,էլի կասի ինձ նման չէ:

Նա երկար մտածեց և մի լավ միտք ծագեց  գլխում.Նկարեց եղնիկ, թագավորի ձեռքին որսորդական հրացան, մի աչքն էլ փակած իբր կրակում է: Այն ցույց տվեց թագավորին: Թագավորը պատճառ չգտավ նրան սպանելու և այդպես էլ թողեց նկարչին:

Անդրե Մորուա «Մանուշակներ ամեն չորեքշաբթի»

Մանուշակներ ամեն չորեքշաբթի
Պատմվածքը Ջեննի Սորբիենի մասին էր: Նա շատ էր սիրում դերասանություն և դերասանուհի էր: Նա ամեն մի իր դերին շատ լուրջ էր վերաբերուվում և շատ լավ մտնում էր իր դերի մեջ… Նա ուներ մի երկրպագու, ումից ամեն չորեքշաբթի ստանում էր մանուշակներ: Նրան այդ մանուշակները շատ էին դուր գալիս, որ ամեն անգամ սպասում էի չորեքշաբթի օրվան: Սակայն որոշ ժամանակ անց այդ մանուշակները էլ չէին գալիս: Երբ նա հետացրցրվեց, իմացավ որ երկրպագուն մահացել է: Ջեննին մինչ իր կյանքի վերջ ամեն չորեքշաբթի մանուշակներ էր տանում տղայի գերեզմանին:

Աղայան«Նպատակ դաստիարակության»

Աղայան«Նպատակ դաստիարակության»

Աղայանի առաջարկած դաստիարակության ուղղությունները.

Безымянный

Մարդիկ ձգտում են իդեալականության, սակայն հիմնականում կենտոնանում մի բանի վրա: Ինքս շատ փնտրել եմ այդ գախտնիքը և կարծում եմ հիմա հասկանում եմ դա: Մարդը պետք է անթերի լինի բոլոր՝ երեք առումով, և առանց գոնե մեկի, մնացածը ոչինչ են:
Եթե մարդ ունի արտաքին և խելք, սակայն հոգի չունի՝ նա դատարկ է: Երբ մարդ չունի խելք, դժվար է խոսել նրա հետ ինչ-որ բանի մասին, և հասկանալ առհասարակ, և իհարկե առանց խելքի ոչնչի չես հասնի այսօր… Իսկ եթե արտաքինը չի հաջողվել, ոչ ոք չի նայի նրա հոգուն և մտքին:

Այս հատվածը կառանձնացնեմ, որպես գլխավոր ասելիք հոդվածում:
Безымянный

Խոսքը մարդում մարմնի, մտքի և հոգու մասին է: Ըստ Աղայանի՝ առանց մեկը մյուսի նրանք պիտանի չեն, և զարգացած պետք է լինեն երեքը միասին:

Աղայան «Երկու խոշոր չարիք»

Աղայան «Երկու խոշոր չարիք»  հոդվածը
Խոսքը մտավոր հոգնածության և ներվոտության մասին է: Ըստ գրողը, դա այնպիսի մակարդակի է հասել, որ իրենից լուրջ վտանգ է ներկայացնում մարդկության ապագայի համար: Ըստ գիտնականները մտավոր հոգնածությունը և ներվոտությունը ազդում են մարդու ոչ միայն ֆիզիկական այլ նաև մտավոր զարգացման վրա:
Ըստ հոդվածի Ներվոտությունն առաջ է եկել բազում պատմական դեպքերի պատճառով: Կարծում եմ կհամաձայնեք, որ ոչ մի երկիր չի անցել այնքան դժվարությունների միջով՝ որքան Հայաստանը… Դա հոգեկան լուրջ հարված է նույնպես: Նաև պատճառներ են տեխնիկական գիտության հսկայական զարգացումը, գոյության կռիվը, նաև նյութապաշտության դեմ ազդող կրոնի կռիվը… Այդ ամենը և ոչ միայն, շատ ազդեցին մարդկանց նեռվայն համակարգի վրա, և անջնջելի հետք թողեցին:

Մտավոր հոգնածության պատճառներ են ժամանակակից դպրոցները, համալսարանները և կրթության համակարգը: Հիմա բոլորը ձգտում են ուսում ստանալ և ծողներն ամեն ինչ անում են իրենց երեխաների ուսումն ապահովվելու համար: Այդ պատճառով դպրոցները լիքն են աշակերտներով, և շատերի ուշադրությունը ամենևին դասերը չեն: Եվ որոշ դպրոցների վատ պայմանները, կարծես աղ վերքի վրա:
Եվ քանի որ պատճառը այդ ամենի դպրոցն է, նա էլ պետք է լուծում տա այդ ամենին: Առաջարկվեց հոդվածում, լիովին դեն նետել հին կրթական համակարգը և ստեղծել նորը: